استغنا ء وبی رغبتی از دنیا ۱

الله تعالی در سوره الأاعلی برای فلاح وکامیابی ضرورت تزکیه نفس را بصورت اشاره بیان کرده اند

قَد أَفلَحَ مَن تَزَکّی    (  سوره اعلی آیه 14  )

یعنی برای کامیابی پاک شدن ضروری است وبعد از آن از یک عنوان شکایت می کند ومی فرماید .

بَل تُوءثِرُونَ الحَیوةَ الدُّنیا   ( اعلی آیه 16 )

شما دنیا را بر آخرت ترجیح می دهید حالان که آخرت نسبت به آخرت بیشتر پایدار واست در اصل هر انسانی عالم باشد یا جاهل ، دهاتی باشد یا شهری ، به هر قسمی که تعلق داشته باشد آرزویش کامیابی است ولی برای رسیدن به کامیابی اگر از روشی که الله تعالی بیان نموده استفاده ننماید به راه های غلط کشیده می شود .

کسب حلال به قدر ضرورت فرض است

دنیا مزرعه آخرت است انسان نباید نسبت به آن بی تعلق باشد قربان شدن برای دنیا خوب نیست اگر همراه با تعمیل احکامات الله تعالی از دنیا استفاده نمایییم درست است در شریعت این که خود را برای دنیا قربان کنیم  وهمیشه در فکراو باشیم وبرای حصول آن با آرام بودن خوب نیست . بر کاسب دنیا هیچ اعتراضی نیست وحاصل کردن دنیا به قدر ضرورت امر الله تعالی است .ارشاد باری تعالی است .

فَإّذاقُضِیَتِ الصَّلوةُ فَانتَشِرُوا فِی الأََرضِ وَابتَغُوا مِن فَضلِ الله   (سوره جمعه آیه 10     )

پس وقتی که نماز جمعه تمام شد در زمین منتشر شوید وروزی الله تعالی را تلاش کنید .

جناب رسول اکرم ( ص ) هم به این مسئله تأکید فرموده اند .

کَسبُ الحَلالِ فَرِیضَة بَعدَالفَرِیضه .حاصل کرد ن رزق حلال فرضی است بعد از بقیه فرایض

حتی رسول مقبول کسب حلال را فریضه گفته است

ریشه گناهان محبت دنیا

البته منهمک شدن به دنیا قبیح است به همین خاطر رسول اکرم ( ص ) فرموه اند .

حُبُّ الدُّنیا رَأس کَلِّ خَطِیئَه     دنیا ریشه هر گناه است .

شریعت مطلقا کسی را از حصول ثروت منع نکرده است بلکه فقط در فکر ترقی دنیا بودن ودنیا را مقصود با الذات قرار دادن ممنوع است .

برای فرق حب دنیا وکسب دنیا معیاری هست وآن این است که وقتی که مقابله دین ودنیا می آید انسان کدامیک را ترجیح می دهد ؟ اگر دین را پس پشت  انداخته دنیا را ترجیح داد معلوم است که این حب ّ دنیا است .مثلا وقت نماز رسید ه ولی دکان باز است و در این موقع مشتری هم زیاد است پس خیال این به طرف نماز نمی رود .

ووقتی که از کار های دنیا فارغ شد بعد می گوید پس نمازی بخوانیم خواه وقت نماز گذشته یا تنگ شده باشد . شرکت در جماعت وبه تکبیر تحریمه رسید ن و در صف اوّل ایستادن در فکر او نمی آید .

ولی اگر بعد آمدن حکم شریعت تمام کار های دنیا را رها کرده حکم الله تعالی را بجا آورد پس این حبّ دنیا نیست .

 امروزه ما طوری در دنیا ودر حصول دنیا مصروف هستیم که گویا برای همیشه در دنیا ماندگاریم وقناعت پسندی ، زهد وتوکل بدای ما بی معنی شده اند حالانکه رسول اکرم ( ص ) می فرماید .  مَالِی وَ لِلدُّنیَا  ؟

مر با دنیا چه تعلقی است .

وفرمود : إِنَّما أَنا کَرَاکِبٌ  إَستَظِلَّ تَحتَالشَّجَرَهِ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَکَهَا

مثال من مانند مسافری است که برای مدت کوتاهی زیر سایه درختی آرام کرده وبعد آن را رها کرده به راه خود ادامه می دهد .

همین طور می فرماید :  کُن فِی الدُّنیَا کَأَنَّکَ غَرِیبٌ أَو عَابِرِ سَبِیل

در دنیا مانند مسافر ورهگذر زندگی کن .

حافظ بن حجر رحمه الله  در رابطه با این حدیث  می نویسد انسان در دنیا مانند غلامی است  که مالک اورا برای انجام کاری به یک شهر دیگر فرستاده است وکار آن این است که هر چه سریع تر وظیفه خود را انجام داده و در حین مأموریت خود را به کار دیگری مشغول نکند  و  به شهر خود برگردد  .

الله تعالی مارا دراین دنیا برای عبادت خود و آماده گیری آخرت فرستاده است .

وَمَاخَلَقتُ الجِنَّ وَالإِنسَ إِلَّا لِیَعبُدُون   ( سوره ذاریات  آیه  56 )

ومن انسان وجن را فقط برای عبادت خودم آفریده ام .

پس چقدر ناعاقبت اندیشی است که آخرت را فراموش کرده خود را برای دنیای فانی فدا کنیم ..........

                                   مطلب ادامه دارد